<title_newspaper="Tygodnik Powszechny">
<title_article="Podzwonne M.Rulikowskiemu">
<author_1="Piotr Grzegorczyk">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="3">
<date="1951-03-04">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Śmierć Mieczysława Rutkowskiego pozbawiła naukę polską wybitnego teatrologa i bibliologa, wybornego znawcy dramatu a zwłaszcza dziejów scen warszawskich, erudyty, z którego wiedzy i bogatych materiałów czerpało wielu badaczów. Jego puścizna naukowa niezbyt jest ilościowo obfita, ale to co ogłosił, około 50 rozpraw, artykułów i recenzji, stanowi solidny wkład do dziejów naszego teatru i nauki o książce i na tym śmiało się oprzeć mogą przyszli pracownicy naukowi. Warszawiak z urodzenia, całe niemal życie przepędził w stolicy, a poświęcił je głównie tak bardzo zaniedbanej u nas dziedzinie wiedzy o teatrze. Syn zamożnych rodziców: Edwarda i Stefanii z Szlubowskich, przyszedł na świat 26 lipca 1881. Po maturze studiował przez trzy lata (1901—1903) humanistykę na Uniw. Jagiellońskim, a studia te uzupełnił i ugruntował w czasie również trzyletniego pobytu w Paryżu (1907-1909). Pojechał tam już jako autor pierwszej swej książki: „Teatr polski na Litwie, 1784-1906" (Wilno 1907), która była pierwszą i pozostała jedyną próbą ujęcia naszej aktywności kulturalnej w tej sferze na tych ziemiach. Po powrocie do Warszawy staje Kulikowski od r. 1910 do pracy w różnych warsztatach, mających związek z książką lub jej produkcją. Redaguje „Przewodnik Antykwarski" oraz „Pamiątki Polskie na Obczyźnie", wchodzi do redakcji „Wielkiej Encyklopedii Powszechnej", do redakcji „Książki" oraz później „Przeglądu Księgarskiego", Obejmuje kierownictwo wydawnictw Orgelbranda, następnie Wendego, wreszcie Gebethnera i Wolffa, gdzie w ciągu 10 lat powoduje edycje wielu wartościowych utworów literackich. Wśród tych zajęć zarobkowych nie opuszcza go nigdy jedna pasja; teatr do którego dziejów zbiera konsekwentnie materiały, gromadzi specjalny księgozbiór, bada archiwa i zbiory bibliotek teatralnych. Wydaje z rękopisu i opracowuje cenny i ciekawy pamiętnik aktora, Kazimierz Skibińskiego, z pierwszej połowy XIX w. (1912).
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
